Onze jongste zoon heeft sinds kort een nachtbedje, zoals hij het zelf noemt. Het is het matras uit zijn oude ledikant, met een dekentje erop. Het ligt in onze slaapkamer en is beschikbaar wanneer het nodig is.

Slapen is altijd ‘een ding’ geweest bij Bob. Het duurde zeker een jaar voordat hij doorsliep. Ook het jaar daarna waren er regelmatig nachten dat hij wakker werd. Periodes ging het goed en periodes zette hij ’s nachts de hele boel op stelten.
De opvoedboekjes en -sites staan vol met tips. Bij ons hielp niets en Bob won altijd.

Waar we bij de oudste alles vanuit liefde, vertrouwen en flow konden doen, hadden we bij de jongste regelmatig het gevoel dat hij ons bespeelde. Met als gevolg dat óns gedrag ook anders was. Met als gevolg dat we helemaal nergens kwamen.

Pas toen we tegen elkaar zeiden: ‘Misschien moeten we gewoon weer uit vertrouwen gaan handelen,’ ontstond er rust voor iedereen. In die tijd zijn we naast hem gaan liggen, als hij ’s nachts bleef huilen wanneer we de kamer verlieten.
Later hebben een campingbedje in onze kamer gezet.
Het is wonderlijke dat zoiets maar een korte periode nodig is. Als snel sliep hij weer door in zijn eigen bed.

Inmiddels is hij bijna drie en is het een hele tijd hartstikke goed gegaan. Maar nu niet meer! Het begon met ’s morgen hysterisch vroeg wakker worden en later volgde ook weer het nachtelijk wakker worden.

Dus wij kochten het schaap. Je kent ‘m vast wel, Sam het schaap, de slaaptrainer. Als de oogjes nog dicht zijn, blijf je op je kamer. Ja, dat snapt hij wel, hij weet precies te vertellen hoe het werkt. Maar als hij dan ’s morgens heel vroeg wakker is, komt hij echt naar ons toe (of naar zijn broer!).
En wij maar boos worden en terugsturen. De deur bij ons en zijn broer werd dichtgegooid. En Bob maar huilen: ‘Ik wil niet alleen zijn!’
Dus lang voordat de wekker ging, was iedereen hier al zwaar over de emmer. Lekker begin van de dag…

Tot we ons realiseerde dat dit ‘m niet ging worden en we toch beter onze vertrouwen-kaart konden spelen. We hebben het bedje in onze kamer klaar gemaakt. Hij komt nu ’s nachts of ’s morgens vroeg vragen: ‘Mag ik in mijn nachtbedje?’ Dat mag. Hij kruipt er volledig tevreden in en gaat rustig liggen.

Opeens hebben we een vrolijk kind aan de ontbijttafel. Dat blijft zitten en eet. Een kind dat weer makkelijk naar de gastouder en oma gaat.

Deze jongen heeft nodig dat je bij hem bent, dat hij weet dat het veilig is in het donker.
Het blijft soms dubbel om tegen alle geldende opvoednormen in te handelen. Maar dat is meestal waar de mooiste, bijzonderste en meest liefdevolle dingen ontstaan.

Wat doe jij tegen alle geldende opvoednormen in? En wat levert het jou op?

Wil je ook wat meer richting in je opvoeding? Zodat je weet welke keuzes je wilt maken? En je nog beter weet waar de grenzen liggen? Kijk dan eens hier.